O dzielnicy blisko 500 bieda domków istniejącej w rejonie dzisiejszej Hali Mistrzów, pamiętają głównie starsze osoby. To wstydliwa karta w historii Włocławka.
W latach dwudziestych minionego wieku trudności na rynku pracy oraz wzrost czynszów za lokale mieszkalne spowodował, że wielu bezrobotnych i emerytów wylądowało na bruku. Pozbawieni dachu mieszkali, gdzie się dało. Ówczesne władze, chcąc ograniczyć koczowiska biedoty, postanowiły bezdomnych umieścić w jednym miejscu. Z dala od centrum ówczesnego miasta, nad jeziorem Grzywno, w krótkim czasie powstało osiedle. Domki, w większości lepianki, budy, szałasy powstawały z odpadów, resztek desek, rusztowań. W krótkim czasie zamieszkało tam trzy tysiące osób. W połowie lat 30. władze miasta szacowały, że około 90 proc. mieszkańców osiedla to bezrobotni. Nie brakowało wśród nich żebraków, schorowanych starców, złodziei i prostytutek. Bezkarnie karczowali pobliskie lasy, zrzucali węgiel z wagonów i po prostu kradli co popadnie. W efekcie już przed wojną Grzywno miało złą opinię i w opowieściach robiono z niego getto, zamieszkałe przez bandytów i łobuzów.
więcej w "Nowościach Włocławskich" lub na stronie nowosci.com.pl