Znamy to z amerykańskich filmów: - Tracimy go - krzyczy pielęgniarka. Lekarz do piersi pacjenta przykłada dwie, przypominające żelazka elektrody. - Odsunąć się - krzyczy. Ciało chorego przeszywa wstrząs elektryczny. Serce zaczyna bić. Życie uratowane. Defibrylacja, czyli „kopnięcie” serca dużą dawką prądu, powinna przywrócić mu normalny rytm. Ale musi być zrobiona kilka minut po utracie przez chorego przytomności. Karetka zwykle jedzie dłużej. Dlatego tak ważne jest, aby w publicznych miejscach były automatyczne defibrylatory zewnętrzne (z ang. AED). Dzięki takim przypominającym walizeczkę urządzeniom nieprzytomnemu może pomóc każdy, nie musi być do tego przygotowany. Defibrylator wydaje komendy, jak się zachowywać. Mówi kiedy przykleić do klatki piersiowej elektrody. Analizuje rytm serca osoby, która w miejscu publicznym zasłabła i decyduje, czy konieczne jest przeprowadzenie elektrowstrząsu. Gdy rozpozna migotanie komór, każe nacisnąć przycisk powodujący wyładowanie. W USA defibrylatory są instalowane w centrach handlowych, kościołach i urzędach. Także polskie miasta kupują automatyczne defibrylatory zewnętrzne i umieszczają tam, gdzie jest dużo ludzi. Jeden AED kosztuje 5-6 tys. zł. Kraków na defibrylatory wydał już kilkaset tysięcy złotych, docelowo ma ich być w mieście blisko 500.

W wydziale promocji zdrowia i pomocy społecznej włocławskiego ratusza nie wiedzą, ile AED jest w mieście. Na pewno żadnego nie ma w ratuszu. We Włocławku defibrylatorów automatycznych nie ma też w innych miejscach, gdzie bywa wielu ludzi i istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia wśród nich zatrzymania akcji serca - w bibliotekach miejskich, na targowisku. - Defibrylatory zewnętrzne są pożyteczne, ale w Polsce to dopiero raczkuje. Aby to działało, potrzebna jest pewna świadomość społeczna - ocenia Elżbieta Mostowiak, szefowa spółki Baza, administrującej miejskim targowiskiem.


więcej w "Nowościach Włocławskich" lub na stronie nowosci.com.pl