Wiesława L. z rodziną mieszkała w kamienicy przy św. Antoniego od 1983 roku. W 1997 roku pojawiły się pierwsze problemy z regulowaniem czynszu. Po wielu upomnieniach, ugodach i próbach rozłożenia na raty, na wniosek Lokalnego Zrzeszania Właścicieli Nieruchomości w 2004 rok Sąd Rejonowy wydał wyrok w sprawie eksmitowania rodziny. - Przez 12 lat czekaliśmy na uregulowanie zobowiązań - mówi Anna Glonek, dyrektor LZWN. - Ta pani nie odbierała naszych wezwań i listów. W listopadzie ubiegłego roku skierowaliśmy sprawę do komornika.

Razem z panią Wiesławą miał wyprowadzić się mieszkający z nią przyjaciel Wacław S. - Oboje byli spakowani - opowiada kuzyn pani Wiesławy. - Ciągle ktoś do nich przychodził, straszył i groził. Mówiono im, że muszą się wyprowadzić.

LZWN zaproponowało dłużnikom na rok 25-metrowy lokal z zasobów prywatnego właściciela przy ulicy Toruńskiej. Stosowną umowę zawarto 30 stycznia jedynie z panem Wacławem S., a nie dotychczasowym najemcą czyli panią Wiesławą. Wyprowadzić się mieli oboje. Tego samego dnia wymeldowali się z kamienicy. Dzień później pan Wacław, gdy zobaczył, dokąd ma się przeprowadzić, napisał pismo, w którym zażądał rozwiązania umowy najmu.

- Ponieważ lokal nie spełnia warunków do zamieszkania ani nie jest lokalem socjalnym, jak wprowadzono mnie w błąd - uzasadniał. 2 lutego pani Wiesława napisała do ratusza pismo z prośbą o cofnięcie wymeldowania, bo również spodziewała się mieszkania socjalnego. - Pani Wiesławie nie przysługiwał lokal socjalny - mówi dyrektor Glonek. - Wyrok z 2004 roku wyraźnie mówi, że nie przysługuje jej takie mieszkanie. W 2007 roku również ratusz potwierdził tę kwestię. Mam ten dokument w aktach.


więcej w "Nowościach Włocławskich" lub na stronie nowosci.com.pl