Obrzęd święcenia pokarmów rozpowszechnił się na dobre w VIII wieku. W Polsce zwyczaj błogosławienia pokarmów przyjął się w XIV wieku. Dawniej święcenie potraw w Wielką Sobotę odbywało się na dworach szlacheckich, ze względu na to, że poświęcone musiało zostać wszystko, co miało znaleźć się na świątecznym stole. Ponieważ takie święcenie zajmowało zbyt wiele czasu duchownym, wprowadzono zwyczaj święcenia w kościołach.

W koszyczku powinny znajdować się: baranek – symbol Chrystusa Zmartwychwstałego, jaja w postaci kolorowych pisanek, kraszanek, sól, chleb, wędliny, chrzan, wielkanocna babka. Święconkę spożywa się następnego dnia po rezurekcji.

Ciekawostką związaną ze zwyczajami wielkanocnymi jest przepis na poprawę urody. Jeśli dziewczyna umyje twarz w Wielką Sobotę w wodzie, w której uprzednio gotowały się jajka na święconkę, to znikną wszystkie niedoskonałości jej urody.