Jeszcze niedawno po wielkim poście następowało wielkie obżarstwo. Szczególnie na wsiach, w okresie postu rezygnowano nie tylko z jedzenia mięsa, a nawet z masła i śmietany. Po czterdziestodniowym okresie mięsnej wstrzemięźliwości dawano upust zduszonym pragnieniom. Na wielkanocnym stole ze święconką honorowe miejsce zajmował i zajmuje baranek wymodelowany z masła, obok niego wielkanocne baby i mazurki oraz wszelkiej maści kiełbasy i szynki. Kultową rolę karpia z wieczerzy wigilijnej na Wielkanoc przejmuje biała kiełbasa podawana na świąteczne śniadanie.

O ile jednak karp to karp, to już nie mamy takiej pewności, czy kiełbasa to kiełbasa. Nie obowiązują już polskie normy z wyśmiewanych czasów PRL-u, które określały, ile mięsa powinno być w mięsie. Teraz każdy sam może ustalać swoją recepturę, a handlowe inspekcje sprawdzają, czy producent przestrzega reguł, które sam ustalił, czy kupujących nie wprowadza w błąd, podając na metce, że kiełbasa jest cieląca, chociaż przy cielęcinie nawet nie leżała.

- Z kilograma mięsa uzyskuje się 2,5 kilograma konwencjonalnej szynki. Głównym wypełniaczem jest woda i środki powodujące, aby woda nie wypłynęła z mięsa - twierdzi Ryszard Gordon z „Rolmięsu”, pierwszej w Polsce ekologicznej przetwórni w Łabiszyna pod Bydgoszczą, powoli przygotowującej się do świętowania swojego dwudziestolecia. - Przy produkcji ekologicznej z kilograma uzyskuje się 0,8 kg szynki.


więcej w "Nowościach Włocławskich" lub na stronie nowosci.com.pl